mijn mooi lichaam...

Hoe ver zou mijn ziel geraken als ik ze los zou laten van mijn bekrompen verlangens ? Ik wil ze met mij meenemen naar waar ik heen wil, en haar op die manier eindeloos beperken. Als je denkt dat je geen ziel hebt, ga dan eens naar waar je allemaal heen wil. Wij zijn allemaal nomaden omdat we onze ziel beperken, maar de drang naar uitbreiding kunnen we niet stoppen, dus gaan we maar zwerven...op zoek naar niets, want we hebben alles : het "zijn".

We spreken zelden over onze ziel, en dat is normaal. Theologen en filosofen hebben de mens herleid tot "lichaam en ziel", en in de wereld is het lichaam zo belangrijk geworden dat de ziel een bijna vergeten begrip geworden is. We zouden beter ons lichaam, ons verstand vergeten, want beiden brengen ons enkel in strijd met de anderen. Wat je bent, is je ziel, je Kind zijn. Laat het Kind in je los, begrens het niet met opgelegde of aangeleerde verlangens. Je kan zo héél, héél ver komen. We zullen elkaar zeker tegenkomen, niet op plaatsen of in dromen, maar in het werkelijke leven.

zelfbevrediging ?

Wat is zelfbevrediging ? Iets dat je doet omdat niemand anders uit je omgeving iets om je geeft. Is dat zonde ? Ja ! De zonde is dat niemand anders iets om je geeft. Het ligt niet aan jezelf, het ligt aan de mens die niets om je geeft. Je wilt geliefd worden, dat is geen zonde, daar heb je recht op, je telt mee en daar moet je weg mee kunnen, je lichaam zijn “lichaam zijn” gunnen of je bent verkeerd bezig. Laat ze zeiken, een moraal pleiten, je moet verder en dat is de wil van God. Niet achteruit kijken, jezelf een weg kiezen, met jezelf en de ander een koninkrijk maken, met de ander de waarheid maken, je moet vooruit met de mensen die je kent. Het geluk hangt niet tussen je benen maar vraagt om een begin om mens te worden, mens met de anderen, die eveneens soms angstig worden omdat die angst hen werd aangeleerd !

god maakt mens...

geven en leven...

alles draait om de Zoon...

Alles draait dus om de Zoon, die eigenlijk ook een nomaden leven leidde : niet op zoek naar iets, zoals wij, nee, Hij wilde zijn Geest uitbreiden naar alle anderen, Zijn Liefde voor de Vader als Zoon kenbaar maken aan iedereen. Ook wij moeten niet op zoek gaan, maar wel ook uitbreiden wat de Zoon in ons teweegbrengt, Hij treedt in ons als wij dat toelaten, zo wordt ook de Liefde voor de Vader onze essentie en verdwijnt elk verschil tussen ons. Dit is dus geen toekomst, maar een "nu" aanvaarden van het Kind van de Vader te zijn. Dat is volgens mij de terugkeer van Christus : Hij is nooit weggeweest, alleen nemen we zijn aanwezigheid niet waar. Hij is in ons, als ook wij het Kindschap aanvaarden, onze Oorsprong herinneren. Ik wil de Herder in mij laten regeren als een enige Vriend die mij weer Kind maakt, Kind van God, en Hij is mijn enige leider, machteloos in de wereld, maar Hij is Liefde en Waarheid die door de wereld niet gekend wordt. Voor mij mag de wereld nog een tijdje draaien, ik ben niet meer geïnteresseerd, heb alles geprobeerd en laat de zaken maar draaien. Als we mekaar ooit ontmoeten, bedenk dan dat ik een Kind ben.

in het duister...

een goddelijk mopje...

ik ben méér waard...

Mijn ziel leek een loos begrip. Ik kon ze niet zien, niet grijpen, niet begrijpen, dus bestond ze niet. In de wereld is enkel alles wat je kunt grijpen, begrijpen, verlangen, vernietigen : daarbuiten is er niets. Je verstand bepaalt wat je waard bent : heb je er veel, dan ben je koning van het land, heb je er geen, dan heb je geen land ! Verstand krijg je niet, je wordt ermee geboren. Maar kom zeg, dat is toch niet eerlijk, met of zonder verstand, je bent zoveel waard als de ander. Verstand is dus niet de norm, ofwel is God oneerlijk en mijn beetje verstand zegt dat God volmaakt is, dus ook volmaakt eerlijk. Dus hebben we allen iets van gelijke waarde, met alle waarde, de waarde van God. Dat moet dan onze ziel wezen, door niemand op of onder te waarderen, niet om te kopen, dus voor de wereld waardeloos. Maar wat is de wereld waard ? Ik schaam mij een mens te zijn, ik ben veel meer waard !

ik ben méér waard...

Mijn ziel leek een loos begrip. Ik kon ze niet zien, niet grijpen, niet begrijpen, dus bestond ze niet. In de wereld is enkel alles wat je kunt grijpen, begrijpen, verlangen, vernietigen : daarbuiten is er niets. Je verstand bepaalt wat je waard bent : heb je er veel, dan ben je koning van het land, heb je er geen, dan heb je geen land ! Verstand krijg je niet, je wordt ermee geboren. Maar kom zeg, dat is toch niet eerlijk, met of zonder verstand, je bent zoveel waard als de ander. Verstand is dus niet de norm, ofwel is God oneerlijk en mijn beetje verstand zegt dat God volmaakt is, dus ook volmaakt eerlijk. Dus hebben we allen iets van gelijke waarde, met alle waarde, de waarde van God. Dat moet dan onze ziel wezen, door niemand op of onder te waarderen, niet om te kopen, dus voor de wereld waardeloos. Maar wat is de wereld waard ? Ik schaam mij een mens te zijn, ik ben veel meer waard !

ik ben er, en ik blijf...

Ik hou van God ! Maar om dat te kunnen, moet Hij er zijn en moet ik er zijn. Ik ben er, daar denk ik niet meer over na. Ik ken pijn en geluk, en ik vermoed iets of iemand die mij overstijgt. Ik ben er, maar heb dit eigenlijk niet zelf gewild : dit aardse leventje is mij ietske te bizar… maar ik ben. Dus iets of iemand is mijn oorzaak !

Ondanks alle pijn ben ik blij dat ik “ben”. Ik beteken iets, wat dat ook moge zijn. Mijn leven is pijn, mijn “zijn” is hoop. En ik ben dankbaar voor mijn “zijn”, en ik wil écht houden van Hem die daar de oorzaak van is. Als ik “ben”, heeft Hij mij gewild, dan ben ik Zijn Wil. Eventjes doordenken…

doodzonde, de angst van de onnozele kinderen...

Zonde, dé angst in heel mijn leven ! Heel mijn opvoeding stond in het teken van de “zondeval”, de weg naar de hel ! Je moest eens weten hoeveel mooie momenten verloren gingen door de angst voor de zonde, voor de hel ! Ik voel mij mijn leven ontnomen, wordt oud, en kijk terug op “de grootste leugen”, de zonde.

Er is nù geen zonde in mij. Zonde is altijd een schuldgevoel voor wat gisteren gebeurd is. En dat schuldgevoel is mij aangeleerd, méér nog, ik kan van dit schuldgevoel niet af, tenzij ik mijn zonde ga belijden, openbaar maken aan een wereldvreemde die er zijn opinie meent over te moeten hebben, maar die eigenlijk een even grote sukkelaar is als ikzelf. Ik ben dus mijn vrijheid kwijt. Maar gisteren bestaat niet meer ! Ik heb nù het recht om het nu-moment nieuw te beleven, als kind van God, totaal ongeschonden, zonder angst of schuld ! De zonde is pure illusie in het nù. Geen angst meer, geen geloof meer in een vertekende God ! Zonde is gewoon geloven dat je als kind van God kunt zondigen !

zelfbevrediging ?

Wat is zelfbevrediging ? Iets dat je doet omdat niemand anders uit je omgeving iets om je geeft. Is dat zonde ? Ja ! De zonde is dat niemand anders iets om je geeft. Het ligt niet aan jezelf, het ligt aan de mens die niets om je geeft. Je wilt geliefd worden, dat is geen zonde, daar heb je recht op, je telt mee en daar moet je weg mee kunnen, je lichaam zijn “lichaam zijn” gunnen of je bent verkeerd bezig. Laat ze zeiken, een moraal pleiten, je moet verder en dat is de wil van God. Niet achteruit kijken, jezelf een weg kiezen, met jezelf en de ander een koninkrijk maken, met de ander de waarheid maken, je moet vooruit met de mensen die je kent. Het geluk hangt niet tussen je benen maar vraagt om een begin om mens te worden, mens met de anderen, die eveneens soms angstig worden omdat die angst hen werd aangeleerd !

verstand of vér staand ?

Als we mekaar verstaan dan bevestigen we dat we uit elkaar bestaan. Ik ben dan u niet, u bent dan mij niet, maar ons verstand lijkt ons aan elkaar te koppelen omdat we elkaar begrijpen. Zo zou je denken ! De waarheid is dat niet ! Het ons aan elkaar koppelen lijkt positief, maar juist door dat te doen leert ons verstand ons dat we eigenlijk los staan van elkaar. Er is de mogelijkheid dat we elkaar niet begrijpen en juist dat is de wil van ons verstand : hoe verder we uit elkaar blijven, hoe zekerder het verstand is van zijn machtspositie. Het kan strategieën ontwerpen om te overwinnen…

Stel je eens voor dat we geen verstand hadden : ik zou dan het uwe niet willen, jij zou het mijne niet willen, we zouden eender zijn, waarschijnlijk elkaar echt beminnen omdat er ons niets meer van elkaar scheidt. Enkel het verstand trekt een scheiding tussen ons, uit eigenbehoud, maar je bent je verstand niet, laat het dan ook geen grenzen trekken !

wat is dat verdomde ego dat me verplettert ?

HET EGO, ofwel mijn denkbeeldige ik, die ik zo graag koester en het einde vind, heeft me volledig in de ban. Reeds vanaf je eerste dagen op deze aardbol leer jezelf aan, en word je aangeleerd dat “wie” je bent zowat het belangrijkste is in deze wereld. Je moet iemand zijn, je plaats verdienen, en dit resulteert heel vlug in, aan de ene kant aanpassingstechnieken van je persoontje, aan de andere kant in aanvals- en verdedigingstechnieken.  Je bouwt een ego op en je vereenzelvigt je daarmee, dat ben je. Aanpassen, aanvallen en verdedigen kun je enkel met je lichaam, je brein inclusief. Dus je wordt je ego, je lichaam en je verstand. Het is dan ook heel logisch dat de anderen vijanden worden, ook al wil je dit niet zo stellen want je bent een vredelievend mens, denk je.

De verschuiving van “wat je bent” (kind van God) naar “wie je bent” (je ego, je zelf gemaakte persoontje) gebeurt onopmerkelijk, heel onschuldig, maar het is wel fout.  Zonder je het weet zit je in de afscheiding, je bekijkt je totaal los van de andere en wil je plaats met hand en tand vasthouden, zoniet verbeteren. Hier sluipt dan ook een al dan niet vaag schuldgevoel binnen want in je binnenste weet je dat er iets onwaar aan de gang is. Je voelt je wat schuldig, je maakt fouten die je dan wel weer wilt verbeteren, je wordt rechter van je eigen ik, en eigenlijk bouw je een reëel schuldgevoel op die ook aan de basis zal gaan liggen van de angst, angst voor verlies, angst voor het lichaam, angst voor de dood, angst voor de rechter:  God.

Je leeft in het duister van schuld en angst, en daar moet licht binnenkomen:  je ware ik, het kind van God. Als ik afstand neem van mijn ego, mijn ego geen macht meer toeken, en ik neem de andere waar over zijn ego heen, dan is er geen afstand meer tussen mijn “ik” en de “ik” van de andere en weet ik dat we beiden één en dezelfde identiteit zijn, dan zie ik geen verschil of afgescheidenheid meer, dan is aanval of verdediging zinloos geworden. Dan zijn we niet identiek aan elkaar, maar wel helemaal één in één en dezelfde identiteit, wat de identiteit van de liefde is: de eenheid tussen Vader en Zoon, tussen God en “ik”.

de drie Groten...

was ik er wel écht bij ?

wat is dat verdomd ego dat me verplettert ?

HET EGO, ofwel mijn denkbeeldige ik, die ik zo graag koester en het einde vind, heeft me volledig in de ban. Reeds vanaf je eerste dagen op deze aardbol leer jezelf aan, en word je aangeleerd dat “wie” je bent zowat het belangrijkste is in deze wereld. Je moet iemand zijn, je plaats verdienen, en dit resulteert heel vlug in, aan de ene kant aanpassingstechnieken van je persoontje, aan de andere kant in aanvals- en verdedigingstechnieken.  Je bouwt een ego op en je vereenzelvigt je daarmee, dat ben je. Aanpassen, aanvallen en verdedigen kun je enkel met je lichaam, je brein inclusief. Dus je wordt je ego, je lichaam en je verstand. Het is dan ook heel logisch dat de anderen vijanden worden, ook al wil je dit niet zo stellen want je bent een vredelievend mens, denk je.

De verschuiving van “wat je bent” (kind van God) naar “wie je bent” (je ego, je zelf gemaakte persoontje) gebeurt onopmerkelijk, heel onschuldig, maar het is wel fout.  Zonder je het weet zit je in de afscheiding, je bekijkt je totaal los van de andere en wil je plaats met hand en tand vasthouden, zoniet verbeteren. Hier sluipt dan ook een al dan niet vaag schuldgevoel binnen want in je binnenste weet je dat er iets onwaar aan de gang is. Je voelt je wat schuldig, je maakt fouten die je dan wel weer wilt verbeteren, je wordt rechter van je eigen ik, en eigenlijk bouw je een reëel schuldgevoel op die ook aan de basis zal gaan liggen van de angst, angst voor verlies, angst voor het lichaam, angst voor de dood, angst voor de rechter:  God.

Je leeft in het duister van schuld en angst, en daar moet licht binnenkomen:  je ware ik, het kind van God. Als ik afstand neem van mijn ego, mijn ego geen macht meer toeken, en ik neem de andere waar over zijn ego heen, dan is er geen afstand meer tussen mijn “ik” en de “ik” van de andere en weet ik dat we beiden één en dezelfde identiteit zijn, dan zie ik geen verschil of afgescheidenheid meer, dan is aanval of verdediging zinloos geworden. Dan zijn we niet identiek aan elkaar, maar wel helemaal één in één en dezelfde identiteit, wat de identiteit van de liefde is: de eenheid tussen Vader en Zoon, tussen God en “ik”.

genezen...

als je geluk hebt, zit je wel fout hoor...

De Geest verdeelt mijn “ik” niet in twee “ikken” ! Hij fluistert enkel tot mijn ware “ik”. Mijn ego is een nep persoon, mijn eigen creatie, gewoon mijn illusie, geen schepping van de Vader ! Vandaar dat ik me bewust ben van twee opponenten in mij : zo kan ik geen vrede of rust vinden. Ik wil twee zaken : echt gelukkig zijn, mijn originele toestand, en anderzijds wil ik alles wat U hebt, dit is de wil van mijn ego. Zolang ik mijn ego volg zullen we botsen. Volg ik de Geest, dan kunnen we met elkaar opschieten. Er is dus een keuze te maken : wie wil je volgen ? Wil je oorlog of vrede ? Wil je stress of rust ? De keuze is voor mij vlug gemaakt.

Wat ben je méér dan ik als je al het uwe hebt en ook al het mijne ? Dan denk je veel te hebben maar je “bent” niet méér. En ik verlies niets : ik ben wat ik ben ! Zijn wat je hebt is een zijn dat voorbijgaat, een illusie. Ik heb alles, dat is méér dan het mijne plus het uwe. Ik heb alles omdat ik “ben” en dat gaat nooit voorbij omdat er nooit een begin was aan mijn “zijn”.

Je kunt gewoon kiezen tussen “gelukkig zijn” en “geluk hebben”. Het eerste is eeuwig, het tweede is een illusie van je ego. Eigenlijk heb je geen keuze, het geluk zit in je essentie, in je wezen, een cadeau van je Vader !