eenzaamheid is niet dodelijk hoor !

ben ik schizofreen of simpelweg wijs ?

Ik ben met twee ! Ik “met de Geest in ik” en ik ! hoedadde ? Dit is mijn ervaring : als ik diep in de put zit komen er suicidaire gedachten bij me op, ik vrees niets meer, niets maakt nog iets uit, ik wil gewoon het koord lossen, totaal uitgeput : j’en ai marre ! Ze kunnen allemaal de boom in en niemand kan mij nog stoppen, behalve… de “ ik“ met de Geest in mij”… Twee ikken dus : de “ik” die totaal verloren wil zijn en de” ik” die wil vasthouden ten koste van alles.

Eigenlijk is die laatste sterker, maar mijn “ego” wil me doden, wil me kapot ! M’n ego is gekrenkt, voelt dat het geen kant meer op kan, en wil het zaakje verlaten. M’n ego drijft me naar zelfdoding… En toch is er iets sterker, een “ik” in mij die niet wil buigen voor de illusie, en die ”ik” is sterker omdat hij niet alleen is : de Geest is samen met die “ik”. Het “zijn” is sterker dan het leven in m’n ego.

De “ik” van mijn ego is een zelfgemaakt zelfbeeld die ik ten koste van alles wil verdedigen, het is mijn schepping, mijn illusoir wezen waar ik zo van hou, maar die altijd zal verliezen, omdat mijn ego zoekt te winnen van de anderen, en denkt dat het anders zal verliezen.

De andere “ik”, de “ik met de Geest”, heeft alles, geeft alles, en in plaats van te verliezen, haalt die “ik” nog winst, niet ten koste van de anderen, maar uit zichzelf. Ben ik schizzofreen ? Nee ! Ik wil mezelf kennen, en besef dat de kennis van goed en kwaad “in” mij is. Ik kan kiezen voor de illusie, de teleurgang, of het “zijn” met de Geest. Kon je dit maar beamen voor jezelf, gewoon even héél stil zijn en luisteren naar Zijn fluisteren… Je zal een vrede ervaren als je de keuze maakt, als je een ander niet raakt, als je jou “zijn” niet staakt, als je met de Geest in je de waarheid raakt….

zekerheid aanvaard ik niet, ik heb ze...

Bereid zijn de geest te volgen : dit klinkt zo abstract, ik weet het. De wereldse modes en trends klakkeloos volgen is veel gemakkelijker, maar deze zijn ook abstract, en daarenboven kosten je ze veel stress en geld, en tenslotte je menselijk bestaan ! Maar je blijft dan wel bij de "normale mensen" gerekend. Je kan ook een bepaalde leer aanhangen, die je zekerheid belooft als je dit zo doet, en dat zo niet doet, in feite bepaal je dan zelf de handel als je de regels volgt, en is God zedelijk verplicht van je te houden omdat je zo goed de menselijke regels volgt. Die zekerheid aanvaard ik niet, ik heb ze...

Ik ben zeker van mijn kind zijn in de Vader en van het "zijn" van Zijn Zoon in mij : dit is sterker dan geloven, het is het geschapen zijn naar Vaders beeld en gelijkenis die mij die zekerheid geeft. Ben ik dan dwaas als ik de Geest van Vader en Zoon volg die mij de terugweg wijst ? Ik ben bereid Hem blindelings te volgen, zonder voorwaarden of eisen(ego-verlangens), en ik vertrouw op het "nu" in mijn aardse leven, het "nu" dat de eeuwigheid in zich draagt, en in het "nu" volg ik de Geest... Verleden en toekomst verdwijnen uit mijn denkgeest... Geen angsten meer over vroeger of later, enkel nù naar binnen luisteren en "zijn" zonder complexen... gewoon afleren wat mij in mijn korset gedrongen heeft ! Geloven in een sterk gestructureerde leer is spannend, zo spannend dat je uit je voegen wil barsten, je dreigt wel te stikken in al die wetten en regels. Leven in de liefde van Vader, Zoon en Geest is ontspannend...luister maar naar Zijn gefluister, dàt is je roeping...

een fluisterende geest volgen is niet makkelijk...

Bereid zijn om me te laten leiden door de Geest naar het wonder van de Schepper was iets dat me direct zinde, uit mezelf leven was een ramp geweest in ’t verleden, dus, de spons erover en me rustig laten leiden. Die bereidheid was er, is er, maar ’t is moeilijker dan ik het me had voorgesteld.

Ik wilde me laten leiden, maar wilde eigenlijk zelf het traject bepalen, hoe het moest en waarheen. Zo zit ik in mekaar, ik kon mijn hele leven lang een goed doel nastreven maar dan altijd met mijn middelen en mijn beperkte mogelijkheden. Op die manier maakte ik van de middelen het doel ! Mijn ego was dus mijn leider en op die manier bereik je nooit het goede doel.

Zo werkt het niet, dat is geen bereidheid tot volgen : ik bepaalde weer de spelregels.. en dat is geen bereidheid om de Geest te volgen. Ik heb moeten leren “afleren”, mijn wil opzij schuiven en blindelings mij laten leiden zonder inmenging van mijn ego, mijn persoon, mijn verstand. En geloof het of niet, het lukte me beetje per beetje en dit volgen werd al snel beloond. Eindelijk voel ik me voor de eerste keer vredig. Ik hoef enkel mijn vertrouwen te schenken aan het feit dat de Geest me brengt waar Hij me wil, verder hoef ik niets te doen. Het licht van de Zoon gaat steeds feller branden.

maar wie is die geest die fluistert ?

Hoe die Geest omschrijven ? Als je aan de Vader, de Zoon en de Geest denkt blijkt die laatste aan onze taal te ontsnappen. Wat in geen taal te beschrijven is, is ook niet denkbaar : we hebben een taal nodig om te denken, een taal in tekens, beelden…

Wat ik zeker weet : ik ben afgedwaald van mijn oorspronkelijk “Kind van God zijn”. Ik geloof niet in plaats, lichaam en tijd. Het zijn precies de opponenten van Vader, Zoon en Geest. Plaats, lichaam en tijd zijn innerlijk aan elkaar gebonden, onafscheidelijk, en dat is net zo met Vader, Zoon en Geest. Dus als Kind van de Vader ben ik ook innerlijk met Hem verbonden, ben ik in Hem, dus niet met een lichaam aan tijd en plaats gebonden.

Ik wil de Geest vermoeden als die verbinding ! Hij is de enige die me terugbrengt naar mijn originele “zijn”, een “zijn” in de Zoon van de Vader. De Geest zal me dus leiden…

pit in je hoofd

zelfs de meest flitsende ster verdwijnt...

luisteren naar Zijn fluisteren...

Misschien moet ik de Geest volgen, die heb ik als mens altijd het meest gevreesd. De Vader was vlug vergeten, achtergelaten in Zijn rijk, en als Zijn Kind zocht ik voor mezelf een ander rijk, dat moest voldoen aan mijn dromen, ik wilde alles en iedereen aan mijn voeten en die stonden stevig op de grond. Maar die grond werd zand, onvruchtbaar land, mijn rijk verdwijnt, er blijft niets over. En de Geest fluistert... eerst merkte ik dit niet op...ik had het te druk met wat restte te beschermen tegen de wormen... en toen alles leek te verdwijnen hoorde ik een begeerte in mij. Wat heb ik door het instituut van Vader gemaakt ? Een onverbiddelijke rechter. En dat kon ook niet anders want mijn rijk was nep, bedrog en leugen... Maar als ik nu echt Zijn kind ben, en Hij een en al liefde is, dan kan ik terug ? Dat was het wat de Geest in mij fluisterde...meer nog, ik hoef zelf niet veel te doen, enkel bereid zijn de terugweg aan te vatten, en luisteren naar Zijn fluisteren...

mijn geliefde

wie moet ik nu volgen ?

Wie moet ik nu volgen ? Een instituut dat me heel mijn leven bang heeft gemaakt van de hel, dat me scrupuleus gemaakt heeft, dat mij verplichtte antidepressiva te nemen om te durven leven ? Ik ben bang van mijn lichaam, mag niet voor de spiegel staan of ik doe doodzonde. Ik was mijn penis met mijn ogen dicht, en de kerk blijft maar spreken over Licht... Ben ik ziekelijk, ben ik ziekelijk onderricht ? We waren met z'n allen die zo werden onderricht. Dank zij de kerk ben ik al heel mijn leven angstig en onvredig, is dat de hemel waarover de kerk praat ?

Gelukkig heb ik afstand genomen van Rome. En ook dat maakte mij angstig, de kerk verlaten, met hun zekerheid de hel intuimelen. Ze zijn zo zeker van hun zaak, en telkens ik ontwaak moet ik die angst onderdrukken en ik denk elke morgen : de hel is nog zo slecht niet, Vangheluwe had er geen schrik voor, waarom ik dan wel ?

ik lag wakker van mr pastoor...

Ik lag wakker van mr pastoor. In de ogen van mijn ouders was hij een heilig man. Op straat moest je hem groeten, je pet afnemen, of er kwam narigheid van. Helemaal in 't zwart, rode ogen, dikke buik, een starre blik met heel veel invloed, je was er gewoon bang van. Een afgezant van God, hoe wreed zou die God dan wel wezen ? Hij was uiterst nieuwsgierig, had een wagentje, een auto die zelfs mijn ouders niet konden betalen. Een jaloerse maart, een meid, die heel het dorp kende en heel waarschijnlijk de pastoor verwende. Ik kan het me zo voorstellen, hij was een mens met z'n gevoelens, en wat hij hoorde in de biecht moet hem meer dan gestimuleerd hebben.

Maar waar is God dan voor mij ? Doet Hij mee aan die onzin ? Hij weet alles van mij, dankzij zijn handlanger, en dit maakte me steeds banger. Mijn lichaam was een oorzaak van schuld, ik werd er vies van tot op zekere hoogte : mijn billen, die volgden gewoon mr pastoor z'n grillen.

wat een biechtvader wil weten...

Weet jij wat een biechtvader wenst ? Dat jij je blootgeeft,  dat je zegt wat je gedaan hebt, wat je wenst ! Wat je gedaan hebt is voor hem een kompas, hij weet waar bij jou het noorden ligt, dat komt hem van pas. Het zal niet lang duren of hij trekt aan je bel, eventjes om te weten hoe zwak je bent. Hallo, hoe gaat het ? Heb jij nog zin ? Alles is menselijk, ik ook, mag ik er even in ? We zijn allemaal mensen met wensen, ik ook, laten we eens praten als volwassen mensen, met een kop koffie, we geraken er wel uit nietwaar ? Maar waar wil hij uit geraken ? Wie wil hij aanraken ? Wat heeft dat met de hemel te maken ?

met wie heb je het gedaan m'n vriend ?

Met wie heb je het gedaan, m'n vriend ? Hoe dikwijls en waar ? Heb je er plezier aan beleefd ? Hoe begon het allemaal ? Waren er nog anderen bij ? Wie ? We moeten er eens serieus over praten om te zien of we daar een einde kunnen aan maken. Wanneer ben je vrij ? Zonder hulp ga je verloren lopen en dat is niet nodig, zo erg is het nu ook weer niet. Wij ouderen hebben daar een andere kijk op, sommige dingen kunnen, andere weer niet. Het lichaam is een geschenk van God en ik weet de grenzen van God en Zijn gebod. Ik heb het beste met je voor en we zullen eens kijken hoe ver je mag gaan. Woensdagnamiddag verwacht ik je, hou het voor jezelf, dit gaat niemand iets aan.