Toen ik als kind, met een vriendje, onkuisheid pleegde, was dat dan dodelijk, de hel voor oneindig ? Ik geloof het niet, we waren kind, onwetend en zoekend, niet helemaal blind. Vader en moeder mochten het niet weten, enkel meneer pastoor, die moest alles vergeven. Heen en weer schuivend in z’n biechtstoel, ik herinner mij hem nog, de geur, het bizar gevoel van bekennen, jezelf verraden, je vriendjes besmeuren terwijl die andere luisterde, heen en weer schoof, je daden onwillig afkeurde. Een wonde in mijn geloof, tussen God en mij een ellenlange kloof. Ik herinner mij nog die priesters, mannen van het geloof, zelf heel kwetsbare mensen, erger nog, ze waren geen zondaars maar genieters, geen volgers meer van Christus, maar boeren die de katjes knepen in het donker, hopende op een lang leven zodat er nog tijd zou zijn om zich te bekeren van hun zonden…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten