Misschien moet ik de Geest volgen, die heb ik als mens altijd het meest gevreesd. De Vader was vlug vergeten, achtergelaten in Zijn rijk, en als Zijn Kind zocht ik voor mezelf een ander rijk, dat moest voldoen aan mijn dromen, ik wilde alles en iedereen aan mijn voeten en die stonden stevig op de grond. Maar die grond werd zand, onvruchtbaar land, mijn rijk verdwijnt, er blijft niets over. En de Geest fluistert... eerst merkte ik dit niet op...ik had het te druk met wat restte te beschermen tegen de wormen... en toen alles leek te verdwijnen hoorde ik een begeerte in mij. Wat heb ik door het instituut van Vader gemaakt ? Een onverbiddelijke rechter. En dat kon ook niet anders want mijn rijk was nep, bedrog en leugen... Maar als ik nu echt Zijn kind ben, en Hij een en al liefde is, dan kan ik terug ? Dat was het wat de Geest in mij fluisterde...meer nog, ik hoef zelf niet veel te doen, enkel bereid zijn de terugweg aan te vatten, en luisteren naar Zijn fluisteren...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten